Verder ben ik eigenlijk heel normaal…

Leave a comment
Persoonlijk / Psyche
depressie

Fantastisch, de campagne van SIRE over het doorbreken van het taboe dat rust op psychische ziekten. Door het om te draaien en mensen te wijzen op hun eigen tekortkomingen als het gaat om je openminded opstellen richting iemand met een geestesziekte, briljant bedacht.

Mensen met een psychische aandoening hebben weliswaar geen zichtbaar probleem, maar dat maakt het niet een minder groot probleem. Alsof je slechts met een aanwijsbare handicap gerechtigd bent om ziek te zijn. Gelukkig zijn we inmiddels zo ver dat we op medisch gebied geestelijke aandoeningen inmiddels wel accepteren als zijnde serieus te nemen zaken. Helaas is dat in de maatschappij nog lang niet altijd zo, zo bewijst de vaak gemaakte opmerking ‘ja, ik heb ook wel eens mijn dag niet’ nog maar eens…

Maar ik begrijp het wel. Immers, hoe verklaar je als gewone sterveling dat de hersenen zo complex in elkaar zitten dat bij de een alles prima in balans is en bij de ander een stofje mist of juist teveel is? En hoe dat dan invloed heeft op gedrag? Hoe iemand de ene dag vol van levenslust is en de andere dag huilend op de bank ligt? Patiënten snappen het vaak zelf niet eens, laat staan hun omgeving. En dat maakt dat veel mensen het zo ongelofelijk moeilijk vinden om over te praten. Een psychische aandoening is niet tastbaar, vaak niet direct verklaarbaar. En wat de boer niet kent, dat moet ‘ie niet, zoiets. Het is niet herkenbaar, niet verklaarbaar en niet tastbaar en dat maakt dat mensen zich ongemakkelijk en gegeneerd voelen. Empathie is moeilijk op te brengen bij dingen die je zelf nooit hebt meegemaakt. Liefdesverdriet, een overlijden, dat zijn dingen die we allemaal meemaken en waar we ons in kunnen inleven.

Maar wat kun je ook zeggen tegen iemand die je vertelt dat hij elke ochtend weer moeite heeft met het feit dat hij überhaupt weer wakker is geworden. Tegen iemand die somber raakt door zijn constante gevecht met dwingende innerlijke stemmen. Of tegen iemand die vertelt dat ze alle moed moet opbrengen om een boodschap te doen, dankzij haar (irreële) angst voor dagelijkse dingen.En die irrealiteit, dat is het ‘em. Voor jou lijkt zijn of haar probleem volkomen nutteloos en irrelevant, maar op dat moment is het iemands waarheid. De waarheid die maakt dat hij of zij zich niet zichzelf voelt en misschien zelfs niet meer als normaal kan functioneren. En dat mag je niet afdoen met een ‘ach, ik denk dat het allemaal wel meevalt’.

Hoe ik dat weet?

Ik zal me even voorstellen. Hi, ik ben Sanne de Koning, 29 jaar en geboren Haarlemse. Ik ben gek op muziek, fotografie, schrijven en op mijn grote liefde radio en werk daarom al enkele jaren bij verschillende radiostations, als producer en als redacteur.Tot nu. Nu ga ik voor 1,5 jaar in therapie. Drie dagen per week, zes uur per dag. Een traumatherapie voor mensen met een complexe posttraumatische stressstoornis. Ik heb behoorlijk heftige dingen meegemaakt in de jaren dat ik ongestoord en onbezorgd had moeten beginnen met puberen, dingen die me heel jong als volwassenen hebben gemaakt en tot op de dag van vandaag invloed hebben op mijn gedrag en mijn zelfbeeld. Die me bij tijd en wijle heel erg somber en bang maken en van invloed zijn op mijn functioneren. En nu wil ik daar voor eens en altijd klaar mee zijn. Mijn leven gaat gewoon verder, ik ben nog hetzelfde meisje als altijd, alleen nu eentje die keihard bouwt aan haar toekomst. En daar schaam ik me allerminst voor.

Ik heb het grote geluk dat ik me de afgelopen jaren heb weten te omringen met fantastische mensen die me op elke mogelijke manier hebben gesteund. Hoe? Door een arm om mijn schouder heen te leggen en te luisteren. Door dóór te vragen, in plaats van van onderwerp te veranderen. Door me een spiegel voor te houden en af en toe ook heel eerlijk te zeggen wanneer het genoeg was. Door zelf eens op internet te zoeken naar informatie en die op eigen initiatief met me door te spreken.

Mijn twee bazen die me het laatste zetje hebben gegeven om dit te gaan doen. Niet omdat ze me rijp voor het gesticht vonden, maar omdat ze mijn talent zien en graag willen dat ik straks alle ruimte heb in mijn hoofd om me daar mee bezig te houden. Mijn zus, die hetzelfde als ik heeft meegemaakt en beaamt dat dit een goede manier is om je verleden achter je te laten, er dingen van te leren en door te gaan. Mijn vrienden, die misschien niet alles begrijpen, maar me onvoorwaardelijk steunen. En mijn nieuwe relatie, die ook had kunnen zeggen: ‘Anderhalf jaar in therapie? Ja hallo…’, maar die me meer dan wie dan ook de energie geeft om dit te gaan doen.

Maar ik realiseer me, mede door de campagne van SIRE, des te meer dat niet iedereen gezegend is met zo’n omgeving. En in mijn eigen situatie: je kunt niet van iedereen verwachten dat ze hun woordje klaar hebben als je ze vertelt dat je ziek uit dienst bent en in de ziektewet zit omdat je anderhalf jaar therapie moet gaan volgen voor een geestelijk 170613 Sire_DEPRESSIE_Magazine_210x297probleem.

Desalniettemin: ‘we’ zijn niet gek. Of althans, in zeker zin wel. Maar we zijn daarnaast ook gewoon nog mensen met gevoel en vaak ook nog met dromen en wensen. Ondanks dat we worstelen met geestelijke problemen, hebben ook wij er enorme behoefte aan om net zo serieus genomen te worden als elk ander mens, aan sociaal contact en aan amicaliteit. Ook wij verdienen kansen en moeten niet bij voorbaat afgeschreven worden. Juíst niet, want mensen die zó hard moeten vechten om hun hoofd boven water te houden, zijn vaak enorme doorzetters en harde werkers. We genieten ook van leuke dingen doen en lachen met familie en vrienden. We hebben alleen soms een wat moeilijkere tijd. Maar vraag gerust eens aan ons hoe dat dan zit. Want verder zijn we eigenlijk best normaal…

FacebooktwitterpinterestlinkedinmailFacebooktwitterpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *