Piusplein

Leave a comment
Persoonlijk / Tilburg
Piusplein

Het mooiste aan in een appartementje met uitzicht op het Piusplein wonen: elke ochtend als ik mijn gordijnen open schuif is het weer een verrassing wat ik ga zien. Niet alleen qua weer natuurlijk: soms giert de regen langs de terrassen, rennen mensen met hun jas over hun hoofd naar een droog onderkomen en zitten dik ingepakt aan een kopje koffie bij Bolle of Slagroom (het terras van Brandpunt kan ik niet goed zien, er staat een boom met dikke bladeren voor). Maar soms, zoals vandaag, baadt het plein in zonlicht. Ik woon hoog genoeg om een prachtig uitzicht te hebben, maar laag genoeg om de bedrijvigheid beneden goed te zien.

En deze ochtend valt mijn oog op een man die aan de straatkant van de McDonalds aan een tafeltje zit. Ik schat hem ver in de 70, beige dikke jas, moerasgroene broek en lange witte sokken in sandalen. Zijn zilverkleurige bril en witte haar glinsteren in het zonlicht. Zichtbaar genoeglijk drinkt hij een kopje koffie met een koekje, terwijl hij rustig het langsrijdende verkeer aanschouwt. De hele wereld draait haastig, maar bij deze man staat alles even stil. Uit zijn jas haalt hij een stoffen zakdoek tevoorschijn en dept netjes zijn mond. Diept een boekje en een boxje met een zilverkleurige pen op en begint iets te noteren. Of misschien is het een puzzeltje, ik kan het niet zien. Zijn blik blijft lang hangen op een politiemotor met sirene die tegen het verkeer in over de Heuvelring raast. Nog een keer komt de zakdoek tevoorschijn en dan is het tijd om op te staan. Met zijn dienblad loopt hij de McDonalds in, lang en statig, maar toch heel broos. Als hij terug komt, schuift hij alle stoelen buiten even recht, pakt zijn fietstas die hij even verderop aan zijn fiets klikt en dan fietst hij rustig richting de Heuvel.

Op de terrassen zetten ze de kaarsjes en de menukaarten al neer, klaar voor een nieuwe dag werk. Een meisje in een leren jasje neemt plaats op de stoel waar net de oude man nog zat, ze is ingespannen bezig met haar telefoon. Het moment is weg. Maar dat geeft niet. Ik weet dat het Piusplein me nog vaak genoeg met zulke kleine momentjes gaat verrassen.

 

FacebooktwitterpinterestlinkedinmailFacebooktwitterpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *